Puszcza Białowieska i Nadleśnictwo Resko wyłaniają się jako oazy dla jednego z najbardziej niepowtarzalnych gatunków ptaków drapieżnych w Polsce – sóweczki, będącej najmniejszą sową Europy. Ta niewielka a zarazem dzielna ptaszyna wielkością może nieco przypominać szpaka, ale nie dajmy się zwieść jej urokliwej aparycji – jest to mały drapieżnik, zdolny do dnia polować z zaskoczenia lub w energicznym pościgu wśród koron drzew. Jej dieta składa się głównie z małych ptaków, takich jak sikory, zięby, rudziki, a także niewielkich gryzoni, które mogą stanowić dla niej zapasy pożywienia.
Sóweczka, mimo że nie jest wyjątkowo płochliwa, perfekcyjnie potrafi się kamuflować. Najbardziej widoczna staje się na czubkach drzew, gdzie pacjenci przyrody mogą próbować uchwycić jej obecność. Preferuje ona starodrzewie ze świerkiem, i to zwłaszcza takie, które stanowi wielopiętrowy drzewostan. Istotne jest również sąsiedztwo mozaiki siedlisk, zapewniającej przestrzenie do polowań.
W okresie zimowym i podczas godów sóweczki nasilają swą aktywność głosową, szczególnie o świcie i zmierzchu, wydając charakterystyczne pogwizdywania. Rozród rozpoczyna się mniej więcej w połowie kwietnia, gdy samica składa jaja, tymczasem samiec zajmuje się dostarczaniem jej pokarmu. Po upływie roku młode sówki już są gotowe do prowadzenia samodzielnego życia i wyprowadzenia własnych lęgów.
Nadleśnictwo Resko przyjęło szereg środków ochronnych dla zachowania tego niezwykłego gatunku. Wokół zidentyfikowanych dziupli lęgowych utworzono cztery strefy ochrony całorocznej o promieniu pięćdziesięciu metrów. Ponadto, w celu jeszcze intensywniejszej ochrony sóweczki, nadleśnictwo nawiązało współpracę z Zachodniopomorskim Towarzystwem Przyrodniczym – Dziką Zagrodą, jak również z Panem Miłoszem Kowalewskim, który przez lata prowadził obserwacje biologii tych ptaków. Jego fotografie i nagrania mają znaczącą wartość edukacyjną, pomagając w szerzeniu wiedzy o tym unikalnym gatunku i jego potrzebach.
Źródło: Nadleśnictwo Resko
