W Polsce problem zadłużenia szpitali wciąż pozostaje niezmiennie aktualny i niezależny od obecnej sytuacji politycznej. Częstokroć debaty koncentrują się na płacach medycznych, kontraktach, energii oraz kosztach leków, przy czym rzadziej poruszana jest kwestia, która jest fundamentalna dla nowoczesnej medycyny – publiczna służba krwi.

Najnowsze dane z Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa (RCKiK) w Szczecinie, przedstawione na koniec roku 2025, rzucają światło na skalę tego zaniedbania. Zaległości sięgają kwoty 1 274 145 złotych za dostarczanie krwi i składników krwiowych, które są niezbędne dla szpitali zapewniających podstawowe usługi medyczne, takie jak operacje, pomoc poszkodowanym w wypadkach czy terapia onkologiczna.

Reklama

Publicznie postrzegane honorowe krwiodawstwo jest co prawda bezpłatne, ale już proces pozyskiwania, badania i przygotowania krwi do transfuzji jest zadaniem wymagającym specjalistycznej wiedzy i infrastruktury, co generuje wysokie koszty. Instytucje takie jak RCKiK mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa pacjentów i muszą funkcjonować bez względu na opóźnienia w płatnościach ze strony szpitali.

Ta niewypłacalność sygnalizuje potencjalną strukturalną niewydolność systemu ochrony zdrowia i stawia pod znakiem zapytania jego wydolność. Zaległości szpitali wobec dostawców życiodajnych płytek krwi to tylko wierzchołek góry lodowej różnorodnych zobowiązań, które mogą obejmować także firm serwisujących sprzęt, firmy sprzątające czy dostawców leków.

Inicjatywa własnego pozyskiwania krwi przez szpitale na pierwszy rzut oka wydaje się atrakcyjną propozycją do obniżenia kosztów, ale prowadzi do dalszych komplikacji związanych z bezpieczeństwem i standardami. A to może dodatkowo pogłębić istniejący chaos organizacyjny.

Realną ścieżką do poprawy sytuacji jest lepsze finansowanie oraz uporządkowanie współpracy szpitali z RCKiK, aby uniknąć sytuacji, w której opóźniane płatności za krew mogą naruszyć stabilność systemu zabezpieczenia transfuzjologicznego i bezpośrednio wpłynąć na zdolność instytucji do zapewniania podstawowych usług medycznych.